Heeft u nog wat over voor…

Heeft u nog wat over voor…

Het voor- en najaar kenmerken zich traditiegetrouw door collectes. Vrijwilligers gaan langs de deuren om geld in te zamelen voor allerlei goede doelen. Ook ik ging op pad, gewapend met een knaloranje collectebus voor het Prinses Beatrix Spierfonds. In alle eerlijkheid: niet uit pure passie voor het collecteren, maar vooral uit plichtsbesef. Een verantwoordelijkheidsgevoel richting mensen die het minder getroffen hebben. Maar… is het ophalen van kleingeld langs de deur niet een gepasseerd station, in een tijd van elektronisch bankieren en Tikkies?

Begrijp me goed: elke cent is meegenomen voor adequaat onderzoek naar ziektes en aandoeningen. Maar hoe vaak horen collectanten niet dat iemand “echt geen kleingeld” meer heeft. Of het alternatief: een schamele stuiver, opgevist uit een verloren hoekje van de portemonnee. Natuurlijk helpen alle beetjes, zoals ik vrolijk tegen elke niet-zo-gulle gever zeg, maar om een échte klapper te maken, moet er meer gebeuren. Dit jaar kregen de collectanten daarom ook visitekaartjes met QR-codes. Even scannen en je maakt eenvoudig het gewenste bedrag over. Het is een vervolg op de draagbare pinautomaten die in grotere steden in opmars zijn. Ik verwacht dat het een kwestie van tijd is tot de traditionele collectant niet meer in het straatbeeld hoort. Enerzijds is dat jammer, want het toont de goodwill van vrijwilligers – ondanks mogelijke strijkstokken van directeuren, herfstige regenbuien en norse mensen die de collectant volledig negeren. Anderzijds: door de enorme opmars van ‘collectanten niet gewenst’-bordjes op de voordeur kan al snel een derde van de huizen voorbijgelopen worden. Een aanzienlijk deel van de mensen lijkt er klaar mee te zijn. Bepalen zelf aan welk (goed) doel ze hun geld geven. En zo wordt de collectant een uitstervend ras.

Maar zolang er nog langs de deuren wordt gegaan, zou ik zeggen: probeer het eens. Kletsen met buurkinderen die willen weten hoe zo’n collectebus nou open moet en of ze dat even mogen onderzoeken. Oude mannen in strakke onderbroek – denk: het type Vieze Man – die lispelen dat het “even niet van ze hoeft” (euh, oké?). Enthousiaste ouderen die blij zijn dat iemand het doet, omdat zij het niet meer kunnen. En bovenal: dankbare patiënten die elk steuntje in de goede richting van gedegen onderzoek waarderen. Of je nu online stort of offline je geld geeft: wat is het jou waard?